Noong unang
panahon, may dalawang magkasintahan na nagmamahalan. Talaga namang natutuwa sa
kanila ang mga tao.
Lahat ng tao
alam ang istorya ng buhay nila. Kung paano sila nagkakilala. Kung paano sila
nahantong sa pag-iibigan.
Naglalakad si
Leslie nun. Hindi niya alam kung saan siya pupunta. Basta ang alam niya, gusto
niyang magliwaliw. Sa kakalakad niya, hindi niya namalayan na may nabunggo na
pala siya. Isang gwapong lalaki. Napatitig siya rito.
“Pasensya ka
na. Hindi kasi ako tumitingin sa dinadaanan ko.” Paghihingi niya ng tawad.
Napailing naman ‘yong lalaki.
“Hindi. Ako
ang hindi tumitingin sa dinadaanan ko kaya patawad.” Natawa naman silang dalawa
ng mapansin nilang parehas silang umaako ng kasalanan.
“Para walang away, tayong dalawa na lang ang may
kasalanan, ayos ba ‘yon?” pakikipagkasundo ni Leslie sa estranghero.
“Ayos lang
‘yon. Ako nga pala si Rick.” Pagpapakilala ng binata.
“Ako naman si
Leslie.” Nahihiya niyang pakilala. Hindi nila namamalayan na patungo nap ala
sila sa parke. Ni hindi nila alam kung paano sila nakarating dun dahil wala
sila sa sarili nila sa mga panahon na ‘yon.
Parehas
silang nagtataka. Hindi lang nila maitanong sa isa’t-isa dahil parehas silang
nahihiya.
Instead,
nagsaya na lang sila. Nagswing sila. Hindi nga lang sanay si Leslie na magduyan
at napansin ‘yon ni Rick kaya naman siya na ang nagtulak ng duyan para kay
Leslie. Kung iisipin niyo, ang romantic ng scene. Tama kayo. Ang romantic nga.
“Na love at first sight ata ako” sa isip isip ni Rick. Pero kaagad naman
niyang inalis sa isipan ‘yon. Hindi naman kasi talaga totoo ang love at first
sight.
Nagkwentuhan
lang sila. Nag get-to-know-each-other. Marami silang nalaman sa isa’t-isa kaya
naman simula nung araw na ‘yon, na-in love sila sa isa’t-isa. Hindi nila alam
na parehas sila ng nararamdaman dahil nahihiya silang umamin.
Ganun lang
din ang nangyari nung mga nakalipas na araw. Napapadalas ang pagkikita nila.
Hanggang sa hindi na nakapagpigil pa ang binata at umamin na siya ng pag-ibig
niya kay Leslie.
“Les, mahal
kita mula nung una pa lang.” Nagulat si Leslie. Bakas sa mukha niya ang
pagkagulat. Hindi niya alam kung paano magrereact.
“Hindi ko
naman hinihiling na mahalin mo rin ako. Ang akin lang, inamin ko lang sa’yo
dahil hindi ko na kaya pang pigilan ang nararamdaman ko para sa’yo.”
Pagpapaliwanag ng binata. Para namang sinampal
sa mukha si Leslie nun kaya bigla siyang nabalik sa mundo.
“Ano ka.
Mahal din kaya kita.” Nahihiya niyang sabi. Hindi talaga siya sanay sa mga
ganitong bagay.
“Talaga?”
Hindi makapaniwalang tugon ni Rick.
“Oo. Ayaw mo
ata eh.” Pangloloko ni Leslie.
“Siyempre
naman gusto ko no.” tugon ni Rick.
Mula noon,
nagging Masaya na sila. Bagamat minsan, nagkakaroon sila ng tampuhan,
pagtatalo, selosan at iba pang pinagdadaanan ng magkarelasyon.
Nang
makatapos sila ng pag-aaral nila, nagpasya silang magpakasal. Hindi lang sila
isang beses nagpakasal, kundi, napakaraaaaaaaaaaaaming beses.
Hinangaan ng
lahat ng tao ang istorya nila kaya naman napagpasiyahan nilang gawin itong
holiday. Pinangalan nila itong, “Bulacan Day”. Bibihira lang daw kasi ang may
ganiyan katinding pag-iibigan sa isa’t-isa. Maraming naghangad na magkaroon ng
love storing kagaya nila Rick ngunit subalit datapwa’t hindi nila magawa. Isa
lang ang ibig sabihin niyan, hindi nila ganoon kamahal ang isa’t-isa kagaya ng
pagmamahalan nila Mr. and Mrs. Bulacan.
Kaya kung
nagtataka kayo kung bakit maraming beses natin isine-celebrate ang bulacan day,
dahil ‘yon sa sobrang daming kasalan na ginawa ni Leslie at Rick.
